Takeshi Kitano Uzakdoğu'nun ünlü yönetmenlerinden biri olarak bu filminde aşkın gücünü ele almış.
Büyük oranda klasik
bir Yeşilçam aşk filminin temel konu gidişatını hatırlatıyor açıkcası Türk izleyicilere. Zira filmde olay olarak yalnızca ailesinin de baskısıyla çalıştığı fabrikanın zengin kızı ile evlenmeye zorlanmış olan bir gençle, onunla birlikte evlenme planları yapıp hayaller kurmakta olan ve onun evlenme haberi üzerine intihar teşebbüsünde bulunan kız arkadaşı arasındaki aşkı ve gencin kızarkadaşına kendini affettirme çabaları ve hayatını ona adamasını konu alıyor.
Film ilk olarak gencin evlenmesine dakikalar kala genç kızın bir akrabasının onu ziyarete gelerek durumdan haberdar ederek suçlamasıyla başlıyor. Bunun üzerine genç düğünü, hazır bekleyen gelin de dahil, olduğu gibi bırakarak hastaneye, beyin hasarına uğrayıp kimseyi tanımama noktasına gelen genç kızın ziyaretine gidiyor. Genç kızı çimenlerin üzerinde duran bir kelebeğin kanatlarına odaklanmış bir şekilde bakarken buluyor. Genç kızla iletişim kurma çabaları da boşa çıkıyor. Bunun arkasından da kızı hastaneden çıkarıp yanına alıyor. Bıraktığı işini ve terkettiği evini arkasında bırakarak kendini genç kızın iyileşmesine adamak suretiyle kızla birlikte evsiz bir şekilde yaşamaya başlıyor. Ta ki kızdan en ufak bir tanıma ve iletişim çabasına yanıt verme işareti alana kadar..
Başta da söylediğim gibi bu filmi özel ve başarılı kılan yazılı konusu değil. Bundan ziyade bu konu içerisinde ve gerisinde ortaya konulan görsel ve fiziksel ortamdır asıl dikkat edilmesi gereken. Zira Kitano bize dört mevsimin Uzakdoğu ikliminde sunduğu en güzel ve en hayranlık uyandırıcı görüntüleri sunuyor. Bu Uzakdoğu'nun meşhur kiraz çiçekleriyle dolu ilkbahar parkları ve bahçeleri, yazın açık sarı ve açık kahve renkleriylee dolu olan yaz mevsimi, koyu kahvenin tonlarından oluşan bir sonbahar resmi veya beyazın üzerinde kimonoların pastel renklerinin yarattığı kontrastı göz önüne seren kış mevsimi olabilir.
Bir diğer özel nokta da Kitano'nun genel olarak fillmlerinde ve özellikle de bu filminde kullandığı diyalogların az olması özelliğidir. Bebekler filminde birçok filmde görüleceğinden çok daha az konuşma sahnesi vardır. Bu temel üzerinden de bahsedilen yoğun aşk, bağlılık, vicdan ve sorumluluk duygularının izleyiciye aktarılabilmesinin de başlı başına bir başarı olduğunu ve konusunu da bir kenara bırakırsak eğer, sırf bunun için bile bu filmin görülmeyi hakettiğini düşünüyorum.