Bugünlerde Susanna Tamaro'nun "Her Sözcük Bir
Tohumdur" isimli kitabını okuyorum. Kitap Tamaro'nun hayat üzerine yazdığı
denemeleri içeriyor ve dört bölümden oluşuyor:
- Her sözcük bir
tohumdur- Yunus ve Çin Gölgeleri
- Zaman denen ok
- Kopmayan tel
Bilgece yazılmış bir kitap. Gelin hep birlikte kitabın en son sayfasında yer alan şu satırlara bir göz atalım.
".........
Sorgulamalar süreci insanı geriletmez, ilerletir. Sorudan soruya şimdi yeni bir ufkun varlığını fark ediyorum. Korkmuyorum ve yolumda devam ediyorum. Yürüyüşüm sırasında bende bir şeylerin yavaş yavaş değişmeye başladığını hissediyorum. Daha önce görmediklerimi görüyorum. Bir zamanlar ilgimi çekenler artık çekmiyor. Nereye doğru gidiyorum? Denize doğru gidiyorum. Adriyatik ya da Tiran Denizi'ne değil,
bilgelik denizine.
Bilgelik akışı her insanın kendi hayatının gerçeği ile yapması gereken bir buluşmadır. Bilgelik gömülmüş olduğu kitaplıklarda uyumaz, felsefe kongrelerinde dolaşmaz hatta handiyse anlaşılmaz sözcükler arasında uçan ender bir kelebekte değildir.
Dışarıda yağmur yağıyor ve biz evin içindeyiz.
Bilgelik dışarıda duran ve sessizce içeri alınmayı bekleyen köpeğin yıldızlı bakışlarıyla bakıyor bana.
Her kapının, her hayatın önünde bekler çünkü 'bilgelerin çokluğu dünyanın kurtuluşudur.' (Bilgelik 6:24)"
Bu satırlar kitaba hem çok güzel bir sonuç teşkil ediyor hem de kitabın amacını ortaya koyuyor. "Her Sözcük Bir Tohumdur" da Tamaro bizleri bilgece bilgelik yolunda dolaştırıyor.
Ayrıca günümüze ait çok güzel tespitler de yer alıyor kitapta. Örneğin ;
"............
İçinde gizem barındırmayan bir hayat son derece yoksuldur. Her şeyin nedenini bilince, heyecanlanma, bu heyecanları duyguya dönüştürme olanakları giderek daralır.
Gizemi olmayan hayat alçak ve kurşuni bir gökyüzünün kapladığı geniş bir ovadır. Üzerinde saatlerce, günlerce yürünse bile düz ve uçsuz bucaksız bir otluktan başka bir şeyle karşılaşılmayacak, bizi yerimizden hoplatacak bir şeyle burun buruna gelinmeyecek, adına şaşkınlık denen o olağanüstü ve bedeva ruh durumu yaşanmayacak.
Gizemsiz hayat, şiirden yoksun, güzelliği derinden yakalamaktan aciz bir hayattır. Bu hayatta insan aynaya bakar ve dikkatlice inceledikten sonra artık kendi kendine sorular sormaz.
Zamanımıza egemen olan küçük ilah Narkissos'tur.
Kendime hayran olmak, kendimden hoşlanmak, başkalarının beni beğenmesi için balıyorum kendime. Olmak gerektiği gibi miyim? Yeterince zayıf mıyım? Yeterince trendy miyim? Erotik olarak baştan çıkartıcı mıyım? Başkaları beni gördüklerinde yeterince kıskançlık duygusu duyacaklar mı?
Sözün özü, görülmek için varım. Zaten başka hangi neden yüzünden var olabilirdim ki? Ortada görünmek ve yaşamak artık eşanlamlı hale geldiler. Aynı biçimde, sahneden çekilen, yok olur. Zaten artık ölmüyoruz, rahmete kavuşmuyoruz; sadece dağınık bir odada kaybolan eşyalar gibi görünmez oluyoruz.
................"
Günümüzde hayatın ne kadar anlamsızlaştığını, toplumların artık kendine tapan bireylerden oluştuğunu söylüyor ve hayatlarımızın gizemini yitirdiğine işaret ediyor. Ne kadar da haklı değil mi?
Yağmurlu bir günde penceremizin kenarında otururken keyifle okuyabileceğimiz bir kitap. Yalın ve soft anlatımıyla zihnimizi fazla yormuyor Susanna Tamaro.